हिवाळा

हिवाळा

ती आणि माझे सगळे,

त्यांच्याच वाटेने गेले.

मीच त्यांना जाऊ दिले ना !

आणि आता हा जीवघेणा एकांत

माझ्या विदीर्ण ह्रदयात आणि

आसमंतात भरून राहिला आहे.

ज्या खोल जंगलाचा आसरा मी घेतला,

तेच आता दिनवाणे रिकामे आणि भकास.

जणूकाही त्यातल्या वाटांचाच जीव,

त्या माजलेल्या गवताने गुदमरलाय.

घराच्या दु:खी भिंतींचे डोळे

माझ्याकडे रोखून बघताना

माझ्याच डोळ्यात आश्रु येतात.

कुठल्याच वचनांचे आता नाही ओझे,

मृत्यूकडे याचना करायला काय हरकत आहे ?

पण तू परत आलीस तर,

परत एकदा मंद दिव्याखाली,

तू विणशील, मी वाचेन.

पहाटे आठवणार सुध्दा नाही, आपण

रात्री एकामेकांच्या मिठीत कधी झोपलो ते.

आनंद, आकर्षण, आणि प्रेम,

ह्यासहीत ह्या थंडीत गोठून जाऊ

नाहीतर,

कमीत कमी ह्या सगळ्यात,

वेडे होऊन स्तब्ध तरी राहू.

त्या सळसळत्या पडणार्‍या पानांप्रमाणे

तुझी वस्त्रे निसटू देत,

त्याच पानांसारखी माझ्या मिठीत

तू अलगद ये !

तूच तर माझ्या जीवनातला,

शेवटचा आनंद आहेस.

नाहीतर हे जगणे वेदनेंपेक्षाही

भयंकर आहे.

तुझे सौंदर्य यातच मला धैर्य देते

आणि तुझ्याकडे मला खेचून घेते.


Advertisements

About जयंत

Author of many articles... and a published author.
This entry was posted in कविता. Bookmark the permalink.

One Response to हिवाळा

  1. harekrishnaji म्हणतो आहे:

    वा क्या बात है

प्रतिक्रिया व्यक्त करा

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / बदला )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / बदला )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / बदला )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / बदला )

Connecting to %s